به طمع اين‌كه مانع تولد قائم شوند يا به قتل او دست يابند ؛ اما خداوند از آشكار شدن امر او بر آن‌ها خوددارى نمود . . . . « 1 » در آخرين روزهاى حيات امام عسكرى عليه السّلام كه در بستر بيمارى به سر مىبرد مأموران عباسى خانهء آن حضرت و آمدوشدها را به آن‌جا به شدت تحت مراقبت گرفتند تا از كوچك‌ترين اتفاقاتى كه در آن خانه روى مىدهد با اطلاع باشند . احمد بن عبيد الله بن خاقان ، كه رسيدگى به امور خراج شهر قم را برعهده داشت ، در اين‌باره خبر مىدهد و مىگويد : وقتى خبر بيمارى امام عسكرى شايع شد خليفه به دنبال پدرم فرستاد و او به دار الخلافه رفته و سپس همراه پنج تن از افراد مورد اعتماد خليفه بازگشت . پدرم به آن‌ها دستور داد تا خانهء امام را كنترل كنند و لحظه به لحظه از اخبار و احوال وى اطلاع داشته باشند و سپس عده‌اى از طبيبان را مأمور كرد كه شبانه روز بر بالين امام حضور داشته باشند . پس از دو يا سه روز به او اطلاع دادند كه امام ضعيف‌تر شده است و او دستور داد طبيبان بر مراقبت‌هاى خود بيافزايند . آن‌گاه پيش قاضى القضات رفت و از او خواست تا ده نفر از معتمدان خود را كه كاملا به آن اطمينان دارد به منزل امام بفرستد و شبانه روز در آن‌جا باشند . اين وضعيت تا وفات امام ادامه داشت . پس از وفات امام به دستور خليفه ، خانه به‌طور دقيق بررسى شد و همه‌چيز ثبت و ضبط گرديد و پس از آن تلاش‌هاى پيگيرانه‌اى براى يافتن فرزندى از آن حضرت آغاز شد ، حتى كنيزان امام نيز تحت‌نظر قرار گرفتند تا معلوم شود كدام‌يك از آنان باردار است . يكى از آن‌ها كه احتمال بارداريش مىرفت در اتاقى تحت مراقبت قرار گرفت تا معلوم شد كه باردار نبوده است . « 2 »

--> ( 1 ) . خاتون‌آبادى ، كشف الحق ، ص 84 . ( 2 ) . كلينى ، همان ، ص 505 ؛ صدوق ، همان ، ص 41 و 42 و طوسى ، همان ، ص 131 .